The Last 24 Hours
آخرین 24 ساعت جان لنون 
Johnny Davis
Q magazine Octobre 2005
Part 1
روز هشتم دسامبر 1980 جان لنون با شادی آلبوم بازگشت خود ، Double Fantasy را تبلیغ میکرد.در همان زمان مارک چپمن به سمت نیویورک پروازکرد تا در کمین قهرمانش بنشیند . تلاقی مسیر آن دو پیامدی مرگبار داشت .
شنوندگان رادیو 1 روز دوشنبه 8 دسامبر 1980 با خبری غیر معمول از خواب بیدار شدند: خبری دلگرم کننده در برنامه ی صبحگاهی دیو لی تراویس .DJ ساعت 8:15 صبح پیام کریسمس خوشحال کننده ای از طرف جان لنون و یوکو اونو پخش کرد که در آن به تمام هواداران قول دادند به انگلستان بر میگردند . دقیقا" 24 ساعت بعد رادیو 1 آهنگ های جان لنون را پشت سر هم پخش میکرد . این بار حال و هوا فرق داشت . حالا ملت سوگوار بود . به جان لنون شلیک شده بود . جان لنون مرده بود . مثل اکثر روز های پایانی 1980 ؛ هشتم دسامبر برای لنون روزی بود با فعالیت از سرگرفته اش . کمی پیش از 7:30 صبح (به وقت محلی نیویورک) با صبحانه ای در کافه la Fortuna ، یکی از کافه های مورد علاقه اش در وست ساید شروع شد . پس از آن ساعت 9 به آرایشگاه محلی اش Veez A Veez در خیابان هفتاد و دوم غربی میرود . موهایش را مدل دهه ی پنجاهش، روزهایی که با بیتلز در هامبورگ بود کوتاه می کند . لنون با یک پیاده روی کوتاه ساعت 9:45 به آپارتمانش در ساختمان داکوتا نبش خیابان هفتاد و دوم بر میگردد . ساعت 10 به همراه یوکو مصاحبه ای با رادیو RKO در دفتر آپارتمانش انجام می دهند .
در مورد رابطه اش با یوکو میگوید:«حالا، مدت بیشتری نسبت به بیتلز با هم بوده ایم . میدونی؟ مردم همیشه فکر می کنند که جان و یوکو به هم رسیدند و بیتلز از هم جدا شد . از بیتلز بیشتر با هم بوده ایم.» حال و هوای شا د و سرحالشان وقتی صحبت آلبوم بازگشت لنون به Double Fantasy که سه هفته پیش به طور همزمان در انگلستان و امریکا بیرون آمده بود رسید تشدید شد. لنون میخواست آلبوم را تقدیم کند به« تمامی مردمی که با من بزرگ شدن . میخوام بگم من ایناهاشم حالتون چطوره ؟ روابطتون چطور پیش میره ؟ دهه ی هفتاد مایه ی دردسر نبود ؟ خوب حالا اینجا هستیم ، بیاین سعی کنیم و دهه ی هشتاد رو خوب بسازیم. چون هنوز به ما بستگی داره که چی بسازیم . خارج از کنترل ما نیست . هنوز به عشق ایمان دارم .هنوز به صلح ایمان دارم . هنوز به مثبت فکر کردن ایمان دارم .»
مارک دیوید چپمن 25 سال تمام عمرش هوادار جان لنون بود . آلبوم Double Fantasy را دو تا بعدازظهر قبل ،از یک صفحه فروشی در خیابان شصت و سوم ، 10 بلوک پایین تر از داکوتا خریده بود . در کیف کوله پشتی اش 14 ساعت موسیقی بیتلز روی نوار صوتی بود.
چپمن که در هانولولو اقامت داشت کمی پیش بعد از خواندن اولین مصاحبه ی بزرگ لنون پس از 5 سال تحریک شده بود به نیویورک بیاید . به این نتیجه رسیده بود که مقاله ی چاپ شده در نیوزویک در تاریخ 29 سپتامبر لنون را به عنوان یک دروغ گو و آدم تقلبی معرفی کرد و او شروع کرد به به گوش کردن دقیق موسیقی اش ؛ در اشعار در به در دنبال سرنخ هایی می گشت که تئوریش را حمایت کند . چطور لنون میتوانست در حالی که مثل یک میلیونر زندگی میکند تبلیغ عشق و صلح کند ؟
18 اکتبر چپمن کتابی از آنتونی ناوکت در مورد لنون با عنوان John lennon : One Day At A Time از کتابخانه ی عمومی هانولولو قرض گرفت . بعد خشمگین شد . تمام لنون فروش رفته بود . یک حقه باز(«حقه باز» مصداق مورد علاقه اش بود) . تنها راهی که برای ساکت کردن هیاهوی کله اش به فکرش رسید کشتن لنون بود . شروع کرد به آماده کردن لوازم ضروری برای سفر به نیویورک و برای این کار 5000 دلار از پدر زنش قرض گرفت .
پرونده ی آزار های روانی چپمن به بیش از یک دهه ی قبل می رسید . در دهم می 1955 درفورت ورث ، تگزاس به دنیا آماد .با کودکی آرام و غیر قابل عرض . از سن پانزده سالگی همکلاسی هایش میگفتند که تغییر کرد :موهایش را بلند و شروع به پوشیدن لباس های نظامی کرد . فکر میکرد ه تخت خوابش مملو از هزاران « آدم کوچولو» است . به LSD روی آورد . در کالج دچاره فرو پاشی و بعد یک مسیحی باز متولد شد . از افسردگی عمیق رنج میبرد تا حدی که چندین بار دست به خودکشی زد . یکی از لذت های اندک چپمن موسیقی بود . بخش اعظم مجموعه اش را بیتلز تشکیل میداد . موهایش را مدل موهای بیتلز زده بود و عینک گرد قاب فلزی به چشم میزد .
َ
